لطفا صبر کنید ...



وبلاگ

لیست کلاسیک

Plantar-Fasciitis_ChoosePT_frame.png
13 فروردین, 1400

 

فیزیوتراپی التهاب فاشیای کف پا

پلنتار فاشیاتیس نوعی بیماری است که باعث درد پا می شود. فاشیا کف پا نوعی بافت ضخیم است که از قوس پای شما پشتیبانی می کند و پاشنه را به سینه پا متصل می کند. این باند می تواند ملتهب شود یا پاره شود و باعث درد شود. درد را می توان در پاشنه پا، در امتداد قوس پا در سینه پا احساس کرد. ورم کف پا افراد در هر سنی اعم از ورزشکار و غیر ورزشکار را درگیر می کند. مردان و زنان شانس یکسانی برای ابتلا به این بیماری دارند. فیزیوتراپیست به افرادی که دچار التهاب فاشیای کف پا هستند کمک می کند تا درد خود را کاهش داده و توانایی راه رفتن خود را بازیابند.

 

التهاب فاشیای کف پا چیست؟

التهاب فاشیای کف پا نوعی بیماری است که در صورت فشار آوردن بر روی فاشیای کف پا، یک نوار ضخیم بافتی که قوس پا را پشتیبانی می کند، ایجاد می شود. در افرادی که مبتلا به التهاب فاشیای کف پا هستند نیز ممکن است خار پاشنه وجود داشته باشد، در خار پاشنه بر روی التهاب فاشیا رشد استخوانی ایجاد می شود.

این وضعیت ممکن است در ورزشکارانی که زیاد می دوند یا پرش می کنند و در افرادی که مشاغلی دارند که نیاز دارند بیشتر روز را روی پاهایشان باشند مانند افسران پلیس، صندوق داران یا کارگران رستوران ایجاد می شود

علائم و نشانه ها

علائم التهاب فاشیای کف پا اغلب با افزایش ناگهانی فعالیت ظاهر می شود. شما ممکن است در زیر پاشنه خود یک درد مانند ضربات چاقو احساس کنید، و در امتداد قوس خود احساس تندرنس یا حساسیت کنید.

 

افراد مبتلا به التهاب فاشیای کف پا ممکن است در شرایط زیر درد داشته باشند:

صبح هنگام بیرون آمدن از رختخواب و برداشتن اولین قدم های روز.

هنگام ایستادن به مدت طولانی.

هنگام ایستادن بعد از مدت ها نشستن.

بعد از فعالیت شدید مانند دویدن یا پریدن.

هنگام بالا رفتن از پله ها.

هنگام راه رفتن با پای برهنه یا کفش با ساپورت ضعیف.

درد شما می تواند در طول روز نوسان داشته باشد، با گرم شدن بدن درد بهبود می یابد و در اواخر روز بعد از فعالیت بدتر می شود. با بدتر شدن شرایط، ممکن است شروع به لنگیدن کنید.

 

چگونه تشخیص داده می شود؟

تشخیص فیزیوتراپیست براساس سلامت و سابقه فعالیت شما و ارزیابی بالینی است. همچنین فیزیوتراپیست برای اطمینان از عدم وجود سایر شرایطی که ممکن است باعث درد شما شود، سابقه پزشکی نیز برای شما ثبت می کند. به اشتراک گذاشتن اطلاعات در مورد کار و تفریح ​​خود، و گزارش هر گونه تغییر در شیوه زندگی، به متخصص فیزیوتراپ کمک می کند تا وضعیت شما را تشخیص دهد و یک برنامه درمانی را برای نیازهای خاص شما تنظیم کند.

 

برای تشخیص التهاب فاشیای کف پا، ممکن است فیزیوتراپیست آزمایش های بدنی زیر را انجام دهد تا ببیند آیا علائم وجود دارد:

ماساژ و فشار دادن (لمس) در ناحیه پاشنه، قوس پا، به سمت انگشتان پا.

مچ پا را به آرامی استرچ دهید تا پشت ساق پا تحت کشش قرار بگیرد و مچ پا رو به بالا خم شود.

انگشتان پا را به آرامی به سمت مچ پا فشار دهید.

 

چگونه یک متخصص فیزیوتراپی می تواند کمک کند؟

فیزیوتراپیست ها برای ارزیابی و درمان التهاب فاشیای کف پا آموزش دیده اند.

بعد از تشخیص این آسیب، درمانگر با شما همکاری می کند تا برنامه ای برای کاهش علائم شما ایجاد کند. درمان شما ممکن است شامل موارد زیر باشد:

ارزیابی نحوه راه رفتن و اینکه چگونه این ممکن است روی علائم شما تأثیر بگذارد.

تمرینات کششی برای بهبود انعطاف پذیری مچ پا و فاشیای کف پا.

تمرینات تقویت کننده برای بهبود قدرت عضلات.

استفاده از یخ برای کاهش درد و التهاب.

یونتوفورز (روشی برای رساندن دارو به ناحیه از طریق پوست)

کینزیوتیپ زدن به پا برای تسکین کوتاه مدت.

ارتز و کفش حمایتی برای به حداقل رساندن حرکت غیرطبیعی پا یا کمک به حمایت از قوس پای شما، کاهش فشار فاشیای کف پا.

آتل شب برای کمک به حفظ وضعیت صحیح مچ پا و انگشتان پا هنگام خواب.

آموزش راه رفتن برای کاهش علائم و بهبود توانایی راه رفتن شما.

تحقیقات نشان می دهد که بیشتر موارد التهاب فاشیای کف پا با گذشت زمان با این روش های درمانی محافظه کارانه بهبود می یابد و به ندرت به جراحی نیاز است.

 

آیا می توان از این آسیب جلوگیری کرد؟

عواملی که در ایجاد التهاب فاشیای کف پا نقش دارند عبارتند از:

سن (بالای 40 سال)

کار، ورزش یا سرگرمی که شامل ایستادن طولانی مدت می شود.

افزایش مدت زمان فعالیت، مانند شروع یک برنامه جدید در حال اجرا یا تغییر در شغلی که نیاز به ایستادن زیاد یا راه رفتن دارد.

کاهش انعطاف پذیری عضله ساق پا.

افزایش وزن بدن (شاخص توده بدنی بیشتر از 30).

کف پای صاف

استفاده از کفش هایی مانند کفش پاشنه بلند یا کفشی که قوس پا را به خوبی حمایت نکند.

 

دستورالعمل های پیشگیری یا مدیریت التهاب فاشیای کف پا شامل موارد زیر است:

انتخاب کفش با پشتیبانی مناسب از قوس و ارتفاع مناسب پاشنه.

کفش های خود را مرتباً عوض کنید، قبل از اینکه فرسوده شوند.

اگر باید مدت زمان زیادی از روز را در یک مکان بایستید از یک تشک ضخیم استفاده کنید.

برنامه ورزشی خود را طوری تنظیم کنید که شامل گرم کردن بدن باشد، تا از کشیدگی فاشیای کف پا جلوگیری شود.

کشش عضلات پشت ساق و کف پاها را قبل و بعد از دویدن یا راه رفتن انجام دهید.

نداشتن اضافه وزن.

 

فیزیوتراپیست شما یک برنامه درمانی منحصر به فرد برای کمک به بهبود التهاب فاشیای کف پا و جلوگیری از ایجاد آسیب در آینده طراحی می کند.

 

 

 

 


dry-needling-vs-acupuncture.jpg
10 فروردین, 1400

سوزنخشک یا درای نیدلینگ: آنچه باید بدانید

درای نیدلینگ تکنیکی است که درمانگران برای درمان درد و اختلالات حرکتی استفاده می کنند. در این روش از یک سوزن “خشک” استفاده می شود، بدون دارو یا تزریق، که از طریق پوست به عضلات وارد می شود. درای نیدلینگ یک درمان مدرن است که برای تسکین درد عضلانی طراحی شده است. محبوبیت آن در حال افزایش است.

اصطلاحات دیگری که معمولاً برای توصیف درای نیدلینگ استفاده می شود، شامل تریگرپوینت درای نیدلینگ و درمان دستی عضلات (منوآل تراپی عضلات) است.

آیا درای نیدلینگ همان طب سوزنی است؟

در طب سوزنی و در درای نیدلینگ از سوزن های نازک و استنلس استیل استفاده می شود. برای هر دو روش، سوزن وارد بدن می شود و هر دو نیز ادعا می کنند که درد را درمان می کنند. درای نیدلینگ طب سوزنی نیست، طب سوزنی روشی مبتنی بر طب سنتی چینی است که توسط متخصصان طب سوزنی انجام می شود. درای نیدلینگ بخشی از اصول طب مدرن غربی است که توسط تحقیقات پشتیبانی می شود. این سوزن به آزادسازی گره و تسکین درد یا اسپاسم عضلات کمک می کند.

Trigger Point (تریگرپوینت) چیست؟

یک نقطه ماشه ای باند سفتی در عضله اسکلتی است که در یک گروه عضلانی بزرگتر قرار دارد. نقاط ماشه ای به لمس حساس باشند و لمس نقطه ماشه ای ممکن است باعث درد سایر قسمت های بدن شود.

از چه نوع سوزن هایی استفاده می شود؟

درای نیدلینگ شامل یک سوزن فیلیفرم نازک است که به پوست نفوذ می کند و نقاط ماشه ای عضله و بافت های عضلانی و پیوندی زیرین را تحریک می کند. سوزن به فیزیوتراپیست اجازه می دهد تا بافتهایی را که با دست قابل لمس نیستند، مورد هدف قرار دهد.

چرا درای نیدلینگ؟

در مواردی که فیزیوتراپیست ها از درای نیدلینگ استفاده می کنند، این معمولاً تکنیکی است که بخشی از یک برنامه درمانی بزرگتر است.

فیزیوتراپیست ها از درای نیدلینگ ستفاده می کنند تا نقاط ماشه ای را آزاد یا غیرفعال کنند تا درد را کاهش داده و یا دامنه حرکتی را افزایش دهد، این می تواند به سرعت بازگشت بیمار به توانبخشی فعال کمک کند. به همین دلیل است که این روش اغلب برای درمان آسیب های ورزشی، درد عضلانی و حتی درد فیبرومیالژیا استفاده می شود.

تحقیقات درباره درای نیدلینگ چه می گویند؟

تحقیقات در مورد استفاده از درای نیدلینگ محدود است. بیشتر تحقیقات موجود در مورد درای نیدلینگ از این روش برای تسکین دردهای خفیف تا متوسط ​​پشتیبانی می کند.

در برخی مطالعات، درای نیدلینگ نسبت به درمان دارونما تسکین بیشتری داده است. با این حال، یک مطالعه نشان داد که درای نیدلینگ برای تسکین درد عضلانی، موثرتر از تمرینات کششی نیست. علاوه بر این، یک مطالعه در سال 2012 نشان داد که تزریق های پلاسمای غنی از پلاکت (PRP)، موثرتر از درای نیدلینگ در آسیب های روتاتور کاف بوده است.

آیا درای نیدلینگ عوارض جانبی یا خطری دارد؟

عوارض جانبی خفیف با درای نیدلینگ بسیار شایع است اما عوارض جانبی جدی نادر است.

شایعترین عوارض جانبی در اطراف محل تزریق عبارتند از:

کبودی

خون ریزی

درد موقت

در صورت استفاده از سوزن های غیراستریل  ممکن است در معرض ابتلا به بیماری های منتقله از طریق خون  عفونت و بیماری ها باشید. اطمینان حاصل کنید که درمانگر شما از سوزن های استریل استفاده کرده و پس از هر بار استفاده آنها را دور می اندازد.

فیزیوتراپیست ها به عنوان بخشی از تحصیلات سطح ابتدایی خود، در زمینه آناتومی و درمان بدن به خوبی آموزش دیده اند. فیزیوتراپیست هایی که درای نیدلینگ را انجام می دهند با کسب تحصیلات و آموزش های خاص تحصیلات تکمیلی، این دانش را تکمیل می کنند. هنگام تماس با یک فیزیوتراپیست برای درمان درای نیدلینگ، حتما در مورد تجربه و تحصیلات خاص آنها سوال کنید.

برای ارزیابی توسط متخصص فیزیوتراپی می توانید مستقیماً با کلینیک فیزیوتراپی توانگر نوین تماس بگیرید.

 


Untitled-1.jpg
22 اسفند, 1399

فیزیوتراپی مچ پا

پیچ خوردگی مچ پا آسیب شایعی است که پا پیچ و تاب خورده یا مفصل فراتر از دامنه حرکتی طبیعی رفته و باعث کشیدن بیش از حد یا پاره شدن رباط مچ پا می شود. از تمام آسیب های ورزشی60% پیچ خوردگی مچ پا هستند که بازیکنان بسکتبال بیش از سایر ورزشکاران اغلب تحت تاثیر قرار می گیرند. افرادی که خطر بیشتری از جهت پیچ خوردگی مچ پا دارند، شامل ورزشکاران جوان، اعضای ارتش و هر کسی که در حالی که فعالیت های ورزشی را انجام می دهد، به طور مکرر می دود، پرش می کند و به سرعت تغییر جهت می دهد، (“حرکت برش”). درمانگران فیزیوتراپیست به افرادی کمک می کنند که درد مچ پارا کاهش یابد؛ قدرت، حرکت و تعادل خود را به دست آورید؛ بازگشت به سطح فعالیت طبیعی؛ و اجتناب از پیچ خوردگی مجدد.

پیچ خوردگی مچ پا معمولا بین 2 هفته تا 2 ماه طول می کشد تا بهبود یابد. مچ پا پس از چند هفته احساس خوبی خواهد داشت و در چند ماه به طور کامل تقویت می شود. با این حال، یک رباط با کشیدگی شدید، می تواند 9 ماه تا 1 سال طول بکشد تا بهبود پیدا کند.

پیچ خوردگی مجدد مچ پا رایج است؛ هنگامی که یک رباط مچ پا دچار کشیدگی می شود، اغلب مجددا آسیب می بیند. در واقع، 73 درصد از افرادی که یک بار پیچ خوردگی مچ پا را تجربه کرده اند، احتمالا این مشکل را دوباره تجربه خواهند کرد. آسیب مجدد زمانی اتفاق می افتد که قدرت عضلانی و تعادل به طور کامل بازسازی نشده باشد، یا بهبودی به سطوح قبل از آسیب دیدگی نرسیده است.

علائم

درست بعد از پیچ خوردگی مچ پا، ممکن است علائم زیر را تجربه کنید:

درد

تورم

ناتوانی در ایستادن یا راه رفتن بر روی پای آسیب دیده

سفتی و خشکی

ضعف

احساس بی ثباتی در مفصل مچ پا

پس از اکثر پیچ خوردگی ها، شما احساس درد را در محل رباط کشیده شده یا پاره شده احساس می کنید. اغلب، مچ پا بلافاصله شروع به ورم کردن و یا حتی کبودی می کند. ناحیه مچ پا معمولا به لمس حساس است، و هنگامی که شما مچ پا را حرکت می دهید، احساس در می کنید. در کشیدگی های شدیدتر، ممکن است احساس کنید چیزی پاره شده و همراه با صدای “پاپ” باشد.

چگونه تشخیص داده می شود؟

در همان اولین جلسه درمان فیزیوتراپی، درمانگر مچ پا را بررسی می کند، تاریخچه سلامت شما را می پرسد و همچنین سوالاتی مانند:

چگونه دچار آسیب شدید؟

آیا شما احساس پاره شدن رباط، یا شنیدن صدای “پاپ” را داشتید؟

چه فعالیت هایی را انجام می دهید؟

چه فعالیت هایی را می خواهید در ادامه انجام دهید؟

درمانگر شما به آرامی مچ پای شما را فشار می دهد تا ببینید آیا دردناک است، و ممکن است از معاینات اضافی برای تعیین اینکه  سایر قسمت های پای شما مجروح شده اند استفاده کند. فیزیوتراپیست شما قدرت و انعطاف پذیری شما را آزمایش می کند، و این که چگونه می توانید پای خود را حرکت دهید و ببیند که چگونه راه می روید.

بسته به اینکه چقدر یک رباط آسیب دیده است، یا چند لیگامان زخمی شده است، پیچ خوردگی مچ پای شما طبقه بندی می شود:

درجه 1 (خفیف). رباط دچار کشیدگی شده است.

درجه 2 (متوسط). رباط، بیش از حد کشیده شده یا مختصری پاره شده است.

درجه 3 (شدید). رباط به طور کامل پاره شده است.

درمانگر شما شرایط جدی تر، که می تواند باعث درد و تورم شود را بررسی و معاینه می کند. برای ارائه یک تشخیص قطعی، درمانگر ممکن است با یک پزشک ارتوپدی یا سایر ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی همکاری کند، که ممکن است تست های بیشتری را انجام دهد، مانند عکس X-ray برای تایید تشخیص آسیب های دیگر مچ پا، از جمله شکستگی.

چگونه یک فیزیوتراپیست کمک می کند؟

فیزیوتراپیست به افراد مبتلا به پیچ خوردگی مچ پا کمک می کند تا سریعتر بهبود یابند. زمان لازم برای درمان پیچ خوردگی مچ پا متفاوت است، اما اغلب 2 تا 8 هفته زمان می برد. درمانگر شما با شما کار خواهد کرد تا یک برنامه درمان خاص را طراحی کند که با نیازها و اهداف شما مطابقت داشته باشد.

در طول 24 تا 48 ساعت پس از تشخیص، درمانگر شما ممکن است به شما توصیه کند:

استراحت کنید و از هر گونه فعالیتی که باعث درد می شود اجتناب کنید.

پک سرما را به مدت 15 تا 20 دقیقه هر دوساعت روی ناحیه اعمال کنید.

برای خدمات بیشتر، مانند دارو یا آزمایش های تشخیصی، با یک پزشک مشورت کنید.

هر چه سریعتر، و تا آنجا که می توانید بدون ایجاد درد یا ایجاد تورم بیشتر، روی پای آسیب دیده راه بروید.

برای کمک به کاهش درد و حفظ تعادل، از عصاها یا سایر وسایل کمکی برای پیاده روی استفاده کنید.

مچ پا را بچرخانید یا از بریس مچ پا برای حفاظت استفاده کنید و از ایجاد تورم جلوگیری کنید.

این خودآزمایی ها به شما این امکان را می دهد که با کمترین مقدار درد فعال باشید و به سرعت بهبودی کمک کنید.

درمانگر شما با شما کار خواهد کرد تا:

درد و تورم را کاهش یابد. شما یاد خواهید گرفت که چگونه از فعالیتهای روزمره و ورزشی اجتناب کرده یا آنها را اصلاح کنید تا اجازه بهبودی را بدهند. متخصص فیزیوتراپ شما ممکن است از انواع مختلفی از روش های درمانی و فناوری برای کنترل و کاهش درد و تورم شما استفاده کند، از جمله یخ، گرما، اولتراسوند، تحریک الکتریکی، تیپ، تمرینات خاص و درمان دستی مانند ماساژ تخصصی.

حرکت را بهبود خواهد بخشید. فیزیوتراپیست شما فعالیت ها و روش های درمانی خاصی را برای کمک به بازگرداندن حرکت طبیعی مچ پا انتخاب می کند. این ممکن است با حرکات “غیرفعال” که فیزیوتراپیست برای شما انجام می دهد تا مچ پا و پا را به آرامی حرکت دهد، شروع شود و به تمرینات “کششی” و کشش هایی برسید که خودتان انجام می دهید.

انعطاف پذیری را بهبود می بخشد. فیزیوتراپیست شما تشخیص می دهد که عضلات پا، مچ پا یا پایین پا سفت است، شروع به کشش می کند و نحوه کشش آنها را به شما آموزش می دهد.

قدرت را بهبود می بخشد. پیچ خوردگی مچ پا ممکن است به عضلات ضعیف، آسیب دیده یا ناهماهنگ پا مربوط باشد. تمرینات خاصی به بهبودی در هر مرحله از آسیب کمک می کند. فیزیوتراپیست شما تمرینات و تجهیزات صحیحی را برای استفاده و بازگرداندن قدرت انتخاب و به شما آموزش می دهد. اینها ممکن است شامل استفاده از وزنه های کاف، نوارهای کششی (تراباند) و … باشد.

استقامت را بهبود می بخشد. بازیابی استقامت عضلانی در مچ پا پس از آسیب بسیار مهم است. فیزیوتراپیست شما تمریناتی را برای بهبود استقامت به شما می آموزد، بنابراین می توانید به فعالیت های عادی خود برگردید. ممکن است از تجهیزات ورزشی قلبی مانند تردمیل یا دوچرخه ثابت استفاده شود.

تعادل را بهبود می بخشد. بازیابی حس تعادل بعد از آسیب دیدگی مهم است. فیزیوتراپیست شما تمریناتی را برای بهبود توانایی تعادل به شما می آموزد.

چابکی را بازیابی می کند. سرعت و دقت حرکت پا در دو و میدانی و در بسیاری از فعالیتهای روزمره مهم است. فیزیوتراپیست به شما کمک می کند تا این مهارت ها را برای آمادگی برای بازگشت به ورزش و برنامه های روزمره خود بدست آورید.

یک برنامه تمرینی خانگی را آموزش می دهد. فیزیوتراپیست به شما تمرینات تقویت کننده و کششی را برای انجام در خانه آموزش می دهد. این تمرینات ویژه نیازهای شما خواهد بود. اگر آنها را طبق دستورالعمل فیزیوتراپیست انجام دهید، می توانید بهبودی خود را تسریع کنید.

بازگشت به فعالیت و کار. فیزیوتراپیست با شما درمورد اهداف فعالیتی صحبت می کند و از آنها برای تعیین اهداف بهبودی در کار، ورزش و زندگی روزمره استفاده می کند. برنامه درمانی به شما کمک می کند تا به ایمن ترین، سریع تریین و موثرترین روش ممکن به اهداف خود برسید. فیزیوتراپیست در رسیدن به اهداف خود کمکتان میکند و تمرینات، فعالیت های بازآموزی و تکنیک ها و تمرین های ورزشی مخصوص را به شما آموزش می دهد.

زمان بازیابی سرعت. فیزیوتراپیست شما در انتخاب بهترین روش های درمانی و تمرینات، آموزش دیده و باتجربه است تا به شما کمک کند تا با خیال راحت بهبود پیدا کنید، به سبک زندگی عادی خود برگردید و سریعتر از آنچه که خودتان انجام می دهید به اهداف خود برسید.

اگر جراحی لازم باشد

برای پیچ خوردگی مچ پا معمولاً جراحی لازم نیست. اما در صورت نیاز به جراحی، با راهنمایی توسط متخصص فیزیوتراپی طی چند هفته یک برنامه بهبودی را دنبال خواهید کرد. فیزیوتراپیست به شما کمک می کند درد را به حداقل برسانید، حرکت و قدرت خود را بازیابید و به بی خطرترین و سریع ترین حالت ممکن به فعالیت های طبیعی خود بازگردید.

آیا می توان از این آسیب جلوگیری کرد؟

فیزیوتراپیست شما می تواند یک برنامه تمرینی در منزل را برای جلوگیری از پیچ خوردگی مچ پا توصیه کند. ممکن است شامل تمرینات قدرتی، انعطاف پذیری و تعادل باشد. اگر یک بار مچ پایتان پیچ خورده، اگر رباط ها به درستی بهبود نیافته باشند یا مچ پا به قدرت طبیعی خود نرسد، در آینده بیشتر در معرض آسیب دیدگی مجدد قرار دارد. اگر خیلی زود پس از آسیب دیدگی به ورزش یا فعالیت های دیگر برگردید، ممکن است مچ پا دچار درد مداوم شودد یا به طور مکرر دچار آسیب دیدگی شود.

سایر عوامل احتمالی که ممکن است خطر پیچ خوردگی مچ پا را افزایش دهد وزن، جنسیت زن، ضعف عضلانی، مشکلات تعادل یا مشکلات پا / مچ پا است.

برای کمک به جلوگیری از پیچ خوردگی مچ پا یا جراحت مجدد آسیب، ممکن است فیزیوتراپیست به شما توصیه کند:

قبل از فعالیت های ورزشی به طور موثر تمرینات گرم کردن را انجام دهید.

از کفش هایی استفاده کنید که برای فعالیت های خاص بهترین باشد.

از بریس های مچ پا طبق دستور استفاده کنید.

تمرینات تعادلی و قدرتی خاص را چندین بار در هفته و تا یک سال انجام دهید.

وزن بدن را در محدوده سلامت حفظ کنید.

 


Untitled.jpg
15 اسفند, 1399

فیزیوتراپی شانه منجمد (کپسولیت چسبنده)

کپسولیت چسبنده که اغلب شانه منجمد نامیده می شود، بیشتر از مردان بر روی زنان تأثیر می گذارد و به طور معمول در افراد بالای 45 سال تشخیص داده می شود. فیزیوتراپیست ها به افراد مبتلا به کپسولیت چسبنده کمک می کنند تا درد و سفتی را برطرف کنند و حرکت شانه را با ایمن ترین روش به بیشترین میزان ممکن بازیابی کنند.

فیزیوتراپیست ها متخصص حرکتی هستند که از طریق مراقبت عملی، آموزش بیمار و حرکت تجویز شده کیفیت زندگی را بهبود می بخشند. برای ارزیابی توسط درمانگران کلینیک فیزیوتراپی توانگر نوین تماس حاصل نمایید.

شانه منجمد (کپسولیت چسبنده) چیست؟

کپسولیت چسبنده سفت شدن شانه به دلیل وجود بافت اسکار است که منجر به حرکت دردناک و از دست دادن حرکت می شود. علت واقعی کپسولیت چسبنده به صورت قطعی مشخص نیست. برخی بر این باورند که علت آن التهاب است، مانند زمانی که پوشش مفصلی ملتهب می شود (سینوویت) یا واکنش های خودایمنی، جایی که بدن علیه مواد و بافت های خود حمله می کند. سایر علل احتمالی عبارتند از:

*واکنش های بعد از آسیب یا جراحی

*درد ناشی از بیماری های دیگر، مانند آرتروز، پارگی روتاتور کاف، بورسیت یا التهاب تاندون عضلات، که باعث می شود فرد حرکت شانه را متوقف کند

*بی حرکتی بازو، مانند آتل بستن پس از جراحی یا شکستگی

با این حال، اغلب هیچ دلیل روشنی برای ایجاد کپسولیت چسبنده وجود ندارد.

شانه یخ زده

شانه یخ زده چگونه احساس می شود؟

بیشتر افراد مبتلا به کپسولیت چسبنده درد تشدید شونده و کاهش دامنه حرکتی شانه دارند. کپسولیت چسبنده را می توان به 4 مرحله تقسیم کرد. فیزیوتراپیست شما می تواند در تعیین مرحله شما کمک کند.

مرحله 1: “پیش یخ زدگی”

در مرحله 1، تشخیص مشکل شما به عنوان کپسولیت چسبنده ممکن است دشوار باشد. شما از 1 تا 3 ماه قبل علائم داشته اید و در طی زمان بدتر می شود. حرکت شانه باعث درد می شود. این درد معمولاً هنگامی که از شانه استفاده نمی کنید ایجاد می شود، اما درد با حرکت نیز افزایش می یابد و به صورت “درد تیز” می باشد. در این دوره حرکت شانه را محدود می کنید و با استفاده کمتر از شانه از آن محافظت می کنید. از دست دادن حرکت در دامنه حرکتی “چرخش خارجی شانه” بیشتر قابل توجه است (این زمانی است که بازو را به بیرون می چرخانید)، اما ممکن است از دست دادن دامنه حرکتی هنگامی که بازو را بالا می آورید یا به پشت خود می برید شروع شود. درد مشخصه ی بارز این مرحله است. ممکن است در طول روز و شب درد داشته باشید.

مرحله 2: “انجماد”

در این مرحله، شما 3 تا 9 ماه علائم داشته اید و به احتمال زیاد با کاهش تدریجی دامنه حرکتی شانه و افزایش درد (به ویژه در شب) همراه بوده است. شانه هنوز مقداری از دامنه حرکتی خود را دارد، اما با درد و سفتی محدود می شود.

مرحله 3: “منجمد”

علایم شما بین 9 تا 14 ماه ادامه داشته است و دامنه حرکات شانه شما بسیار کاهش یافته است. در اوایل این مرحله، هنوز درد قابل توجهی وجود دارد. با این حال، در اواخر این مرحله، درد کاهش می یابد، درد معمولاً فقط زمانی اتفاق می افتد که شانه خود را تا انتهایی دامنه کاهش یافته حرکت دهید.

مرحله 4: “ذوب شدن”

شما از 12 تا 15 ماه قبل علائم داشته اید، و درد کاهش قابل توجهی به ویژه در شب پیدا می کند. هنوز محدودیت حرکتی دارید، اما توانایی شما برای تکمیل فعالیت های روزمره خود که شامل حرکت دست بالاتر از سر است، با سرعت بالایی بهبود می یابد.

چگونه یک متخصص فیزیوتراپی می تواند کمک کند؟

هدف کلی درمانگر شما بازگرداندن حرکت شماست، بنابراین می توانید فعالیت های روزمره خود را انجام دهید. هنگامی که روند ارزیابی مرحله وضعیت شما را شناسایی کرد، فیزیوتراپیست شما یک برنامه تمرینی اختصاصی متناسب با نیازهای خاص شما ایجاد می کند. مشخص شده است که ورزش برای کسانی که در مرحله 2 یا بالاتر هستند بسیار موثر است. درمان شما ممکن است شامل موارد زیر باشد:

مراحل 1 و 2

ورزش و درمان دستی. فیزیوتراپیست به شما کمک می کند تا حد ممکن دامنه حرکت را حفظ کنید و به کاهش درد شما کمک می کند. درمانگر شما ممکن است برای حفظ حرکت شانه از ترکیبی از تمرینات دامنه حرکتی و تکنیک های دستی درمانی استفاده کند.

مدالیته های درمانی. فیزیوتراپیست شما ممکن است از درمان های گرما و یخ برای کمک به شل شدن عضلات قبل از سایر روش های درمانی استفاده کند. همچنین از الکتروتراپی، اولتراسوند و لیزر برای کاهش التهاب و درد و ترمیم استفاده کند.

برنامه تمرینی در منزل. فیزیوتراپیست شما یک برنامه تمرینی در منزل به شما ارائه می دهد که برای بهبود حرکت شما طراحی شده است. درمانگر به شما هشدار می دهد که کشش و استرچ بیش از حد در این مرحله ممکن است درد شانه شما را بدتر کند.

فیزیوتراپیست برنامه درمانی شما را با علائم شما مطابقت می دهد و شما را در مورد استفاده مناسب از بازوی آسیب دیده آموزش می دهد. درمانگر شما با دقت بر پیشرفت شما نظارت می کند تا مطمئن شود از یک روش بهبودی ایمن پیروی شده است.

داروی ضددرد. بعضی اوقات، مراقبت های محافظه کارانه نمی تواند درد کپسولیت چسبنده را کاهش دهد. در آن صورت، ممکن است فیزیوتراپیست شما را برای تزریق داروی ضد التهاب و تسکین دهنده درد بی خطر معرفی کند. تحقیقات نشان داده است که اگرچه این تزریق ها مزایای طولانی مدت برای دامنه حرکت ندارند و مدت زمان بیماری را کوتاه نمی کنند، اما منجر به کاهش کوتاه مدت درد می شوند.

مرحله 3

تمرکز درمان در مرحله 3 بازگشت حرکت است. درمان ممکن است شامل موارد زیر باشد

تکنیک های کشش. ممکن است درمانگر شما روش های کششی شدیدتری را برای حرکت و انعطاف پذیری بیشتر معرفی کند.

درمان دستی. فیزیوتراپیست ممکن است درمان دستی شما را به سطوح بالاتری برساند و عضلات و بافت ها را به شل شدن تشویق کند.

تمرینات تقویت کننده. ممکن است تمرینات تقویت کننده ی ناحیه شانه و همچنین عضلات Core را شروع کنید. برنامه ورزش در منزل شما به این تمرینات تغییر می یابد.

مرحله 4

در مرحله آخر، فیزیوتراپیست شما بر روی بازگشت “طبیعی” بیومکانیک شانه و بازگشت شما به فعالیت های عادی، روزمره و بدون درد تمرکز خواهد کرد. درمان شما ممکن است شامل موارد زیر باشد:

تکنیک های کشش. تکنیک های کشش در این مرحله مشابه تکنیک های قبلی است که یاد گرفته اید، اما در جهت ها و موقعیت های خاصی که برای شما محدود است تمرکز خواهد کرد.

درمان دستی. فیزیوتراپیست شما ممکن است تکنیک های درمان دستی را در موقعیت ها و محدوده های بسیار مشخصی که برای شما مشکل ساز است، انجام دهد. آنها بر حذف آخرین محدودیت های شما متمرکز خواهند شد.

آموزش قدرت. فیزیوتراپیست شما تمرینات تقویت کننده خاصی را در رابطه با هر ضعفی که ممکن است برای کمک به شما در انجام کارهای شغلی یا تفریحی خود داشته باشید، تجویز می کند.

بازگشت به کار یا ورزش. درمانگر فیزیکی شما به حرکات و کارهایی که در زندگی روزمره و تفریحی شما لازم است، می پردازد.

آیا می توان از این آسیب یا شرایط جلوگیری کرد؟

علت کپسولیت چسبنده قابل بحث است و علت مشخصی ندارد. بنابراین، تا به امروز، هیچ روش شناخته شده ای برای پیشگیری وجود ندارد. شروع بیماری معمولاً به تدریج انجام می شود و روند بیماری نیاز به “روند خود دارد”. با این حال، هرچه زودتر با متخصص فیزیوتراپی تماس بگیرید و سریع اطلاعات مناسب در مورد چگونگی درمان موثر علائم را دریافت خواهید کرد.


9595-191073-3-SP.jpg
17 دی, 1399

فیزیوتراپی برای سکته مغزی ((CVA

فیزیوتراپی یک جزء اصلی درمان در مسیر بهبودی بیمار سکته مغزی است. سکته مغزی که به عنوان یک حادثه عروقی مغزی شناخته می شود که در نتیجه کمبود اکسیژن مغز ناشی از لخته خون یا پارگی رگ در مغز است. فیزیوتراپی که در اوایل بیماری اعمال شود، باعث بهبود عملکرد، سلامتی و استقلال فردی می شود.

علائم و نشانه ها

افتادگی سریع صورت، ضعف بازو، مشکلات گفتاری

ضعف صورت، بازو و پا در یک طرف بدن با کاهش حس، تغییر در بینایی، کاهش عملکرد شناختی

کاهش هماهنگی، دو بینی، سرگیجه، ناشنوایی

سردرد شدید ناگهانی، از دست دادن هوشیاری، حالت تهوع، استفراغ

علت ها

فشار خون بالا

کلسترول بالا

سیگار کشیدن

بی تحرکی جسمی

آریتمی

هدف از فیزیوتراپی

پس از سکته، چندین مرحله مداخله وجود دارد. زمان یک عامل مهم است. پس از جراحی، درمان دارویی و انجام اقدامات مراقبت های حاد، مداخله ها به فعالیتهای عملکردی زندگی روزمره و توانبخشی انتقال می یابد. اهداف فیزیوتراپی شامل

مراقبت حاد

جلوگیری از آسیب مجدد، تحرک داشتن و غربالگری

توانبخشی

تعیین اهداف بازتوانی

اختلالات حرکتی را مدیریت کنید

پیشگیری و درمان عوارض

تداوم درمان

درمان سکته مغزی

بهبود کنترل حرکتی

برای تسهیل حرکت از تکنیک های مختلف برای تحریک حسی استفاده کنید.

رویکرد تئوری یادگیری

تئوری بازآموزی حرکتی

تحریک الکتریکی عملکردی (FES)

;l; به بازیابی کنترل حرکت، کاهش سفتی عضلانی (اسپاستیسیته)

بیوفیدبک

فیزیوتراپی اندام ها

استفاده از وسایل کمکی.

سایر درمان ها شامل این موارد است

مدیریت تّن عضلانی، بازآموزی حسی، تمرین تعادل، پیشگیری از زمین خوردن، بازآموزی راه رفتن، تمرینات عملکردی

توانبخشی سالمندان

فیزیوتراپی سالمندان جهت حفظ استقلال عملکردی مهم است. این شکل از فیریوتراپی بر آسیب های ایجاد شده ناشی از سن تمرکز می کند. فیزیوتراپی موثر در سالمندان با تمرکز بر قدرت، تعادل و تحرک عامل اصلی برای جلوگیری از آسیب های بعدی است.

آسیب های رایج در سالمندان

پوکی استخوان

آرتروز

بیماری آلزایمر

سرطان

تعویض مفصل

هدف از فیزیوتراپی

ارزیابی جامع سالمندان نشان داده است که طول عمر و کیفیت زندگی پس از ترخیص از بیمارستان را بهبود می بخشد. اهداف درمانی شامل بازیابی تحرک، به حداقل رساندن درد، بهبود قدرت عضلانی و بهبود استقلال بیمار است. توانبخشی نه تنها عملکرد را بهبود می بخشد، بلکه باعث افزایش اعتماد به نفس می شود و به بیماران کمک می کند تا فعال و درگیر زندگی باشند.

درمان ها

ورزش:

حرکات کششی، پیاده روی و تمرینات مختص نواحی آسیب دیده

درمان دستی:

برای بهبود گردش خون و کاهش درد، مفاصل و عضلات را ماساژ دهید.

آموزش:

بیمار را در مورد روشهای ایمن و سودمند انجام فعالیتهای روزانه آگاه کنید

آموزش استفاده از وسایل کمکی

آموزش انتقال و جابجایی

چگونه مغز شما از سکته مغزی بهبود می یابد

سکته مغزی باعث از بین رفتن عملکرد بدنی می شود زیرا به طور موقت یا دائمی به قسمت هایی از مغز که مسئول این عملکردها هستند آسیب می رساند. همین آسیب همچنین مسئول تغییرات رفتاری و شناختی است که از مشکلات حافظه و بینایی گرفته تا افسردگی شدید و عصبانیت را شامل می شود. هر یک از این تغییرات مربوط به منطقه خاصی از مغز است که به دلیل سکته، آسیب دیده است.

به عنوان مثال، آسیب در نیمکره چپ مغز باعث ضعف و فلج شدن در سمت راست بدن شما خواهد شد. اگر سکته مغزی باعث تخریب یا از بین بردن سلول های مغزی در نیمکره راست شود، ممکن است در درک نشانه های صورت یا کنترل رفتار خود مشکل پیدا کنید. با این حال، آسیب مغزی ناشی از سکته لزوماً دائمی نیست.

فواید ورزش بعد از سکته مغزی

فعالیت بدنی خطر سکته مغزی را بین 25 تا 30 درصد کاهش می دهد، اما این فقط خطر سکته مغزی را کاهش نمی دهد. ورزش همچنین احتمال بازیابی عملکرد پس از سکته مغزی را افزایش می دهد. متأسفانه، بازماندگان سکته مغزی همیشه نمی دانند که شانس بهبودی آنها بیشتر از میزان آسیب مغزی آنها مربوط به تلاش های توان بخشی آنها است.

تمرینات برای بهبود سکته مغزی

به یاد داشته باشید، بهبودی کامل تنها در صورتی امکان پذیر است که در ماهها و سالهای بعد برای بازیابی عملکرد مستقیماً اقدام کنید. با دنبال کردن یک برنامه تمرینی که مناطق و عملکردهای خاصی را هدف قرار می دهد، می توانید هماهنگی ، قدرت و دامنه حرکات خود را در سراسر بدن بازیابی کنید.

هر یک از تمرینات به گونه ای طراحی شده است که بدن و مغز شما را شرطی می کند. حرکات توسط متخصصین معتبر فیزیوتراپی توصیه می شود.

تمرینات تعادل

تمرینات اندام فوقانی


5 دی, 1399

توجه: لطفاً قبل از شروع هر برنامه خاصی، هر برنامه تمرینی را با فیزیوتراپیست / متخصص مغز و اعصاب در میان بگذارید و به یک فیزیوتراپیست متخصص در بیماری پارکینسون مراجعه کنید.

 

پارکینسون

تمرینات دامنه (آمپلیتود)

نوع خاصی از فیزیوتراپی برای بیماری پارکینسون، آموزش LSVT BIG نام دارد. (LSVT درمان صوتی “لی سیلورمن” است. LSVT LOUD درمانی برای تقویت صدا است). این هدف برای کمک به بیماران مبتلا به پارکینسون است که آنچه را” دامنه حرکت” می نامیم افزایش می دهد. در LSVT BIG ، حرکات فیزیکی بیش از حد اغراق آمیز انجام می دهید، مانند پله های بلند و تاب دادن بیش از حد بازو. این راهی برای بازآموزی عضلات و کاهش سرعت هیپوکینزی (کندی حرکت) است.

 

پارکینسون

الگوهای (رسیپروکال) متقابل

حرکات متقابل، الگوهای کنار هم و چپ به راست است، مانند چرخاندن بازوها هنگام راه رفتن. بیماری پارکینسون ممکن است این الگوها را تحت تأثیر قرار دهد. درمانگر شما ممکن است به شما کمک کند الگوهای متقابل را با استفاده از recumbent bicycle (دوچرخه ثابت که در آن به حالت خوابیده قرار می گیرید) یا الپتیکال (که در آن از بازوها و پاها استفاده می کنید) تقویت کنید. خودتان به تنهایی پیاده روی را تمرین کنید (تاب خوردن بازوها فراموش نشود). کلاس های رقص و تای چی نیز مفید است.

 

 

پارکینسون

تمرینات تعادلی

بیماری پارکینسون می تواند بر این سیستم تعادل تأثیر بگذارد، و باعث می شود راه رفتن (نحوه راه رفتن) شما ناپایدار باشد، که به نوبه خود ممکن است باعث ترس شما از حضور در فضاهای عمومی یا شلوغ شود. آموزش راه رفتن (تمرین پیاده روی) می تواند کمک کند. تمریناتی که هدف آنها بهبود تعادل است باید توسط یک فیزیوتراپیست هدایت شود، وی می تواند به شما کمک کند تا مشکلات تعادلی خود را درک کرده و روش های جبران را به شما بیاموزد.

 

پارکینسون

کشش و انعطاف پذیری

سفتی عضلات خم کننده مفصل ران، عضله همسترینگ و ساق پا برای بیماران مبتلا به پارکینسون رایج است است. برای خنثی کردن این سفتی، بهتر است در فواصل مکرر در طول روز، تمرینات کششی انجام دهید. از یک درمانگر متخصص در پارکینسون بخواهید تا نحوه کار را به شما نشان دهد.

 

پارکینسون

تمرینات قدرتی

عضلات به طور طبیعی با افزایش سن ضعیف می شوند، بنابراین تمرینات قدرتی برای همه مهم است. اما تحقیقات نشان می دهد که ضعف عضلانی برای بیماران مبتلا به پارکینسون یک مشکل بزرگ است. بسته به اینکه در چه مرحله ای از بیماری هستید، یک درمانگر ممکن است شما را مجبور به انجام تمرینات مقاومتی با دمبل سبک یا ترابتند(نوعی لاستیک ضخیم) کند. او می گوید، کلاس های تمرین در استخر، با استفاده از مقاومت آب برای تقویت عضلات، نیز می تواند مناسب باشد.


01_07_19_parkinson.jpg
4 دی, 1399

فیزیوتراپی بیماری پارکینسون

بیماری پارکینسون دومین اختلال دژنراتیو مغز در بزرگسالان است. (بیماری آلزایمر اولین و شایع ترین اختلال است.) افراد از همه گروه های قومی نژادی می توانند به پارکینسون مبتلا شوند، اما در بین جمعیت آفریقایی، آمریکایی و آسیایی کمتر اتفاق می افتد. بیماری پارکینسون ابتدا فقط به عنوان یک بیماری “حرکتی” تعریف شد، اما تحقیقات نشان داده است که این بیماری همچنین باعث ایجاد علائم “غیر حرکتی” (مانند سبکی سر هنگام ایستادن) در سیستم های دیگر بدن می شود. افراد مبتلا به پارکینسون به دلیل چالش های حرکتی و تعادل در معرض خطر زمین خوردن و آسیب دیدگی قرار دارند. درمان شامل ترکیبی از داروها و فیزیوتراپی و در بعضی موارد جراحی است. فیزیوتراپیست ها با افراد مبتلا به پارکینسون و خانواده های آنها شریک هستند تا علائم آنها را کنترل کنند، سطح تناسب اندام آنها را حفظ کنند و به آنها کمک کنند تا حد ممکن فعال بمانند.

بیماری پارکینسون چیست؟

بیماری پارکینسون مربوط به از دست دادن سلولهای عصبی مغز است که ماده شیمیایی به نام دوپامین تولید می کنند. دوپامین و سایر مواد شیمیایی مغز در حالت نرمال تعادل دارند و برای کنترل حرکات بدن، فرایندهای فکری، تصمیم گیری، خلق و خو و سایر رفتارها مهم هستند.

علت دقیق پارکینسون هنوز مشخص نیست. سابقه خانوادگی، پیری یا قرار گرفتن در معرض سموم خاص محیطی ممکن است در بروز پارکینسون نقش داشته باشد. این یک بیماری دژنراتیو مزمن است، به این معنی که با گذشت زمان بدتر می شود. با این حال، معمولاً عامل مرگ و میر نیست.

شدت و علائم پارکینسون می تواند بسیار متفاوت باشد. برخی از افراد به مدت 20 تا 30 سال مبتلا به این بیماری هستند و در مدت زمان طولانی تری کاهش تحرک و تفکر را تجربه می کنند. برخی دیگر ممکن است در طی 5 تا 10 سال در حرکات بدنی و فرایندهای فکری دچار مشکل شوند، زیرا بیماری با سرعت بیشتری پیشرفت می کند.

علائم و نشانه ها

علائم غیرحرکتی پارکینسون، مانند کاهش حس بویایی، مشکلات خواب و سبکی سر هنگام ایستادن، می تواند سالها قبل از بروز علائم حرکتی شروع شود. علائم حرکتی پارکینسون، که به طور معمول شامل سفتی عضله و مفصل، لرزش دست ها و اندام ها، کندی حرکت و مشکلات تعادل است، اغلب در سن 60 سالگی یا حدود آن شروع می شود. با این حال پارکینسون زودرس افراد را در سن کمتری تحت تاثیر قرار می دهد.

علائم حرکتی پارکینسون در ابتدا می تواند بسیار خفیف باشد. یک علامت اولیه متداول لرزش در یک دست است که اغلب در حالت استراحت ایجاد می شود که به نظر می رسد که شما یک قرص را بین انگشت شست و انگشت اشاره خود می چرخانید. لرزش همچنین می تواند در هنگام استراحت در پاها یا فک شما ایجاد شود. از آنجا که لرزش در هنگام استراحت بیشتر آشکار است و هنگام حرکت از بین می رود، معمولاً در عملکردهای روزانه اختلال ایجاد نمی کند.

با پیشرفت این بیماری، افراد مبتلا به پارکینسون ممکن است علائم حرکتی دیگری پیدا کنند مانند:

مشکلات حرکتی مانند:

کشیدن کف پا بر روی زمین هنگام راه رفتن

بازوها هنگام راه رفتن کمتر تاب می خورند

تُن صدا آرامتر می شود

خشکی یا سفتی عضله، باعث ناراحتی در گردن، تنه یا شانه ها می شود

درد ناشی از سفتی عضلانی

بی ثباتی وضعیتی، که منجر به اختلال در تعادل و افزایش خطر سقوط می شود

حرکات در طی کارهای روزمره مانند لباس پوشیدن، دوش گرفتن یا حرکت در رختخواب، کندتر می شوند

احساس “یخ زدگی” پا به زمین، باعث می شود برداشتن اولین قدم یا چرخش هنگام راه رفتن دشوار باشد

حالت خمیده

مشکل در صحبت کردن در سطح صدای نرمال

مشکل در بلعیدن

دشواری در انجام کارهایی که زمانی انجام آنها آسان بود، مانند باغبانی و…

مشکل در نگهداری و آزاد سازی ادرار (فوریت مثانه و بی اختیاری)

علائم غیر حرکتی ممکن است شامل موارد زیر باشد:

اختلال در توجه به یک کار برای مدت طولانی یا تقسیم توجه بین دو یا چند کار

خستگی

کمبود انگیزه

سبکی سر

افسردگی

اضطراب

خواب آشفته

پارکینسون چگونه تشخیص داده می شود؟

از آنجا که یک آزمایش قطعی برای پارکینسون وجود ندارد، تشخیص آن دشوار است. تشخیص معمولاً براساس سابقه پزشکی فرد و معاینه عصبی انجام می شود. اگر متخصص فیزیوتراپی شما شک دارد که علائم پارکینسون را دارید، ممکن است برای معاینه بیشتر به متخصص مغز و اعصاب ارجاع داده شوید.

اگر که فرد دارای موارد زیر باشد پارکینسون تشخیص داده می شود:

کند شدن حرکت

لرزش هنگام استراحت یا سفتی عضلات

بهبود قابل توجه علائم هنگام مصرف دارو برای درمان پارکینسون

علائم اولیه فقط در یک طرف بدن است

چگونه یک متخصص فیزیوتراپی می تواند کمک کند؟

از آنجا که پارکینسون بر روی هر فرد تأثیر متفاوتی می گذارد، فیزیوتراپیست شما برای مدیریت وضعیت خاص شما – در شرایط کنونی و با تغییر شرایط در مراحل کار – با شما همراه می شود. تو تنها نیستی!

به دنبال تشخیص پارکینسون ، متخصص فیزیوتراپی شما ارزیابی کاملی از جمله تستهایی برای بررسی پوسچر، قدرت، انعطاف پذیری، راه رفتن، استقامت، تعادل، هماهنگی و توجه به حرکت شما انجام می دهد. بر اساس نتایج تست شما، فیزیوتراپیست شما یک برنامه درمانی منحصر به فرد برای کمک به شما در حفظ تحرک و استقلال تا حد ممکن تهیه می کند.

برنامه شما شامل تمرینات و تکنیک هایی برای مبارزه با علائم پارکینسون است.

بسته به ماهیت و شدت بیماری شما، برنامه درمانی شما ممکن است بر روی فعالیتها و آموزشهایی جهت کمک به شما متمرکز باشد:

سطح تناسب اندام، قدرت و انعطاف پذیری خود را بهبود ببخشید

استراتژی های موثرتری را برای رفتن روی تخت و خارج شدن از تخت، صندلی و اتومبیل تدوین کنید

راحتتر در رختخواب بغلتید

بایستید و بچرخید و جهت حرکت را به طور موثرتری تغییر دهید

نرمی و هماهنگی راه رفتن خود را بهبود ببخشید

توانایی انجام حرکات دست را بهبود ببخشید

خطر سقوط خود را کاهش دهید

توانایی خود را برای بالا رفتن و پایین آمدن از پله ها بهبود ببخشید

همزمان بیش از یک کار را با کارآیی بیشتری انجام دهید

در فعالیتهایی شرکت کنید که برای شما مهم هستند

برخی از داروهایی که برای کنترل علائم پارکینسون طراحی شده اند ممکن است فوراً اثر مثبت داشته باشند. به عنوان مثال، حرکت بلافاصله کمی بعد از شروع مصرف برخی از داروهای پارکینسون بسیار آسان تر است. فیزیوتراپیست شما می داند که چگونه درمان ها، ورزش و فعالیت را بر اثر داروهای شما زمان بندی کند تا بهترین نتیجه را بگیرد.

بیماری پارکینسون می تواند فعالیت های روزمره را ناامیدکننده و وقت گیر کند. فیزیوتراپیست شما برای کمک به شما در مبارزه و مدیریت علائم پارکینسون شریک زندگی شما و خانواده شما خواهد شد. با تغییر وضعیت، برنامه درمانی شما تنظیم می شود تا به شما کمک کند تا حد امکان مستقل و فعال باشید.

استفاده از عصا یا واکر برای برخی از بیماران پارکینسون سودمند است. متخصص فیزیوتراپیستتان می تواند با شما همکاری کند تا تشخیص دهد که هر یک از این ابزارها برای شما مفید هستند یا خیر. اگر شما برای حرکت در رختخواب یا بلند شدن از صندلی به کمک وسیله ای نیاز دارید، فیزیوتراپیست شما می تواند با شما و خانواده شما راهکارهایی را برای سهولت حرکت و جلوگیری از آسیب به شما طراحی کند. علاوه بر این، فیزیوتراپیست شما می تواند پیشنهادهایی را در مورد تغییر در محیط خانه شما برای بهینه سازی عملکرد روزانه در خانه ارائه دهد.

آیا می توان از این آسیب یا شرایط جلوگیری کرد؟

تا به امروز، هیچ راه شناخته شده ای برای جلوگیری از پارکینسون وجود ندارد. مطالعات نشان داده است که پیاده روی، تعادل، قدرت، انعطاف پذیری و تناسب اندام در افراد مبتلا به پارکینسون که در یک برنامه ورزشی منظم شرکت می کنند، بهبود یافته است. با این حال، این مطالعات همچنین نشان می دهد که افراد مبتلا به پارکینسون با پایان برنامه ورزشی تحت نظارت، به تدریج دستاوردهایی را که کسب می کنند، از دست می دهند. بسیار مهم است که با درمانگر خود همکاری کنید تا اثرات مثبت ورزش طولانی مدت را به دست آورید.

انجام انواع ورزش ها برای بیماران مبتلا به پارکینسون مفید است. اما فیزیوتراپی دارای اهمیت ویژه است. چرا؟ یک متخصص می تواند شما را از طریق حرکات مناسب برای افزایش تحرک، قدرت و تعادل راهنمایی کند و به شما کمک کند تا استقلال خود را حفظ کنید. برای اطلاع بیشتر از مواردی که یک درمانگر ممکن است روی آنها کار کند اینجا کلیک کنید.

به چه نوع فیزیوتراپیستی نیاز دارم؟

تمام فیزیوتراپیست ها از طریق آموزش و تجربه برای درمان بیماران مبتلا به پارکینسون آموزش دیده اند. برخی از فیزیوتراپیست ها تجربه و مهارت های عملی پیشرفته ای در زمینه ی اختلالات عصبی دارند. ممکن است بخواهید یک فیزیوتراپیست که در معالجه افراد مبتلا به اختلالات عصبی باتجربه است با شما همکاری کند. برای این منظور با فیزیوتراپیست های مجرب کلینیک توانگر نوین تماس بگیرید. در اولین ویزیت خود با فیزیوتراپیست ما، آماده باشید که نگرانی های خود را تا آنجا که ممکن است با جزئیات بیشتر توصیف کنید تا فیزیوتراپیست برای رفع نگرانی های شما، برنامه درمانی مختص به خودتان را طراحی کند.

 


23 آذر, 1399

تمرین غیرمجاز برای کمردرد

غیرمجاز: لمس انگشتان پا

ورزش برای کمردرد مفید است، اما همه ورزش ها مفید نیستند. هرگونه ناراحتی خفیف که در آغاز این تمرینات احساس می شود باید با تقویت عضلات از بین برود. اما اگر درد بیش از حد خفیف است و بیش از 15 دقیقه در حین ورزش طول می کشد، بیماران باید ورزش را متوقف کرده و با درمانگر خود تماس بگیرند. برخی از تمرینات ممکن است درد را تشدید کند. به عنوان مثال لمس انگشتان در حالت ایستاده فشار بیشتری را بر دیسک ها و رباط های ستون فقرات وارد می کند. این حرکات همچنین می توانند عضلات کمر و همسترینگ را بیش از حد کشش دهند.

تمرین مجاز کمردرد

مجاز: پارشیال کرانچ

برخی از ورزش ها می توانند کمردرد را تشدید کنند و در هنگام کمردرد حاد باید از آنها اجتناب شود. پارشیال کرانچ می تواند به تقویت عضلات کمر و شکم شما کمک کند. دراز بکشید و زانوها را خم کرده و پاها را صاف روی زمین قرار دهید. دستان خود را روی سینه یا پشت گردن قرار دهید. عضلات شکم را سفت کرده و شانه ها را از زمین بلند کنید. وقتی شانه ها را بالا می آورید، نفس بکشید. از آرنج ها کمک نگیرید یا از بازوها برای بالا کشیدن گردن از زمین استفاده نکنید. برای یک ثانیه نگه دارید، سپس به آرامی پایین بیایید و به حالت اول برگردید. 8 تا 12 بار تکرار کنید. انجام درست تمرین از فشار بیش از حد بر کمرتان جلوگیری می کند. پاها، استخوان دنبالچه و کمرتان باید همیشه در تماس با تشک باشد.

تمرین غیرمجاز کمردرد

غیرمجاز: نشستن

اگرچه ممکن است فکر کنید دراز و نشست می تواند عضلات اصلی یا شکمی شما را تقویت کند، اما بیشتر افراد هنگام انجام نشستن، از عضلات باسن استفاده می کنند. نشستن ممکن است فشار زیادی به دیسک های ستون فقرات شما وارد کند.

تمرین مجاز کمردرد

مجاز: کشش همسترینگ

به پشت دراز بکشید و یک زانو را خم کنید. یک حوله را دور کف پا حلقه کنید. زانوی خود را صاف کرده و به آرامی روی حوله عقب بکشید. شما باید احساس کشش ملایم از پشت ساق خود کنید. حداقل 15 تا 30 ثانیه در این حالت بمانید. برای هر پا 2 تا 4 بار انجام دهید.

تمرین غیرمجاز کمردرد

غیرمجاز: leg lift (بالا بردن پا)

بلند کردن پا گاهی اوقات به عنوان تمرینی برای “تقویت عضلات Core” یا عضلات شکم پیشنهاد می شود. ورزش کردن برای بازگرداندن قدرت به کمرتان می تواند در تسکین درد بسیار مفید باشد اما در عین حال بلند کردن هر دو پا با هم در حالی که به پشت دراز کشیده اید، به قدرت عضلات Core بستگی دارد. اگر این عضلات ضعیف باشند، این ورزش می تواند درد کمر را بدتر کند. درعوض، به پشت دراز بکشید و یک پا صاف و پای دیگر از زانو خم شود. کمرتان را صاف روی زمین نگه دارید. پای صاف را به آرامی حدود 6 اینچ (15 سانتیمتر) بلند کرده و برای مدت کوتاه نگه دارید. پا را به آرامی پایین آورید، این حرکت را 10 بار تکرار کنید، سپس پاها را عوض کنید.

تمرین مجاز کمردرد

مجاز: wall sit

با 10 تا 12 اینچ (25 تا 30 سانتیمتر) فاصله از دیوار بایستید، سپس به پشت تکیه دهید به گونه ای که پشت شما به دیوار صاف شود. به آرامی به پایین بلغزید تا جایی که زانوهایتان کمی خم شود، کمرتان را به دیوار فشار دهید. 10 ثانیه وضعیت را حفظ کنید، سپس با احتیاط به سمت بالا روی دیوار خود را بلغزانید. 8 تا 12 بار تکرار کنید.

تمرین مجاز کمردرد

مجاز: press-up back extension

به شکم دراز بکشید و دستان خود را زیر شانه های خود قرار دهید. با دستان خود فشار دهید تا شانه ها از زمین بلند شوند. اگر در این حالت راحت هستید، آرنج ها را مستقیماً زیر شانه ها روی زمین قرار داده و برای چند ثانیه این وضعیت را حفظ کنید.

تمرین مجاز کمردرد

مجاز: bird dog (سگ پرنده)

از دست و زانو شروع کنید و عضلات شکم خود را سفت کنید. یک پا را پشت سر خود بلند کرده و بکشید. باسن دو طرف را در یک سطح نگه دارید (کمربند لگنی صاف باشد). 5 ثانیه در این حالت بمانید و سپس برای پای دیگر حرکت را تکرار کنید. 8 تا 12 بار برای هر پا تکرار کنید، و سعی کنید مدت نگه داشتن را در هر بار بالا آوردن پا طولانی کنید. در هر تکرار، بازوی مخالف خود را بلند کرده و در حالت کشیده قرار دهید. این ورزش یک روش عالی برای یادگیری نحوه تثبیت کمر در حین حرکت بازوها و پاها است. در حین انجام این تمرین، مراقب باشید که قوس کمر ایجاد نشود (گودی کمر افزایش نیابد). اندامها را فقط تا ارتفاعی بلند کنید که بتوانید وضعیت کمر را حفظ کنید

تمرین مجاز کمردرد

مجاز: جمع کردن زانو داخل سینه

به پشت بخوابید و زانوها را خم کرده و کف پاها را صاف روی زمین قرار دهید. یک زانو را به سمت سینه بیاورید، پای دیگر را روی زمین صاف نگه دارید. کمرتان را به زمین فشار داده و برای مدت 15 تا 30 ثانیه نگه دارید. سپس زانوی خود را پایین آورده و با پای دیگر این کار را تکرار کنید. این کار را برای هر پا 2 تا 4 بار انجام دهید.

تمرین مجاز کمردرد

مجاز: تیلت لگن

به پشت بخوابید و زانوها را خم کنید، کف پاها را روی زمین بگذارید. شکم خود را با انقباض محکم کنید. احساس می کنید کمرتان به زمین فشار داده می شود و لگن و ران به عقب تکان می چرخند. در حالی که آرام و آرام نفس می کشید 10 ثانیه در این حالت بمانید. 8 تا 12 بار تکرار کنید.

تمرین مجاز کمردرد

مجاز: پل زدن

به پشت بخوابید و زانوها را خم کرده و فقط پاشنه ها را روی زمین قرار دهید. پاشنه های خود را به زمین فشار دهید، باسن خود را منقبض کنید و لگن خود را از زمین بلند کنید تا شانه ها، باسن و زانوها در یک خط مستقیم قرار بگیرند. حدود 6 ثانیه این وضعیت را نگه دارید و سپس لگن را به آرامی به سمت زمین پایین بیاورید و 10 ثانیه استراحت کنید. 8 تا 12 بار تکرار کنید. هنگامی که کمرتان به سمت بالا حرکت می کند، از ایجاد قوس کمر خودداری کنید. با سفت شدن عضلات شکم قبل و در طول بلند کردن، از افزایش قوس کمر جلوگیری کنید.

تمرین مجاز کمردرد

تمرین با وزنه ممکن است کمک کند

تمرین با وزنه اگر به درستی انجام شود معمولا به کمر شما آسیب نمی رساند. حتی ممکن است به تسکین درد مزمن کمر نیز کمک کند. اما هنگامی که دچار کمر درد حاد (ناگهانی) هستید، قرار دادن فشار اضافی بر عضلات پشت و رباط ها می تواند خطر آسیب دیدگی بیشتر را افزایش دهد. از درمانگر خود بپرسید که آیا باید وزنه بزنید و از انجام کدام تمرینات بایستی خودداری کنید.

تمرین مجاز کمردرد

مجاز: ورزش ایروبیک (هوازی)

ورزش هوازی ریه ها، قلب و رگ های خونی شما را تقویت می کند و می تواند به کاهش وزن کمک کند. پیاده روی، شنا و دوچرخه سواری ممکن است به کاهش درد کمر کمک کند. با جلسات کوتاه شروع کنید و به مرور زمان فشار ورزش را بیشتر کنید. اگر کمر شما درد می کند، شنا را امتحان کنید، زیرا آب بدن شما را ساپورت می کند. از هرگونه فشار بیش از حد خودداری کنید.

تمرین مجاز کمردرد

مجاز: برخی حرکتهای پیلاتس

پیلاتس ترکیبی از تمرینات کششی، تقویت کننده و ثباتی شکم است. با راهنمایی یک مربی باتجربه، ممکن است به برخی از افراد مبتلا به کمردرد کمک کند. حتماً مربی خود را در مورد کمردردتان در جریان بگدارید، زیرا ممکن است لازم باشد برخی حرکات را انجام ندهید.


LBP-shakhes.jpg
23 آذر, 1399

نقش فیزیوتراپی در مدیریت کمردرد

مقدمه

کمردرد یکی از دلایل اصلی ناتوانی جسمی، به ویژه در محل کار است. تحقیقات نشان می دهد که تقریباً 80٪ مردم در طول زندگی خود از کمردرد رنج می برند.

 فیزیوتراپی و کمردرد

فیزیوتراپی یکی از پرکاربردترین روشهای درمانی است که برای تسکین کمردرد استفاده می شود. این درمان هم به عنوان یک خط درمان به تنهایی و هم در ترکیب با سایر روش های درمانی مانند ماساژ، گرما، کشش، اولتراسوند، لیزر درمانی و … استفاده می شود. کمر انسان در واقع یک سیستم بسیار پیچیده از مجموعه ای از عناصر بهم پیوسته است که شامل مهره ها، دیسک ها، مفصل های فاست، رباط ها و عضلات است. به دلیل چنین ساختار پیچیده ای، پس از گذراندن دوره دارو درمانی اساسی، یک دوره کمردرد به یک برنامه توان بخشی مبتنی بر فیزیوتراپی نیاز دارد.

جنبه های کلیدی

در این بخش، ما به طور خلاصه جنبه های اصلی نقش فیزیوتراپی در کنترل کمردرد را ذکر کرده ایم. *مشاوره و فعالیت زودهنگام – شواهد قابل توجهی وجود دارد که ثابت می کند تشویق حرکت زودهنگام در افراد مبتلا به کمردرد یکی از مهمترین جنبه های درمان در این شرایط است.

* تحرک یا فیزیوتراپی دستی – این جنبه بیشتر در ایجاد تحرک در منطقه آسیب دیده خاص متمرکز است. رویکرد فیزیوتراپی دستی، برای هدف قرار دادن نقطه خاصی از درد استفاده می شود.

*تمرینات خاص تثبیت کننده – در این جنبه از فیزیوتراپی، تأکید بر تقویت قدرت و ثبات عضلاتی است که به دلیل کمردرد ضعیف شده اند.

*تمرینات کششی و عمومی – معمولاً مجموعه ای از تمرینات و کشش ها ی منظم برای بافتهایی که آسیب دیده و منجر به کمر درد شدند، انجام می شود.

* مشاوره ارگونومی – از آنجا که خطرات مربوط به کار بیش از 65٪ از مشکلات کمر را تشکیل می دهد، فیزیوتراپیست ها بر تهیه دستگاه ارگونومیک دقیق تمرکز می کنند و بیمار را با استفاده از زیرساخت های مناسب در محل کار برای جلوگیری و درمان کمردرد راهنمایی می کنند.

* دستورالعمل های وضعیتی – این جنبه از فیزیوتراپی بر روی راهنمایی بیمار در مورد عادات صحیح وضعیتی و راه های حفظ وضعیت درست بدن برای جلوگیری از کمردرد متمرکز است.

انواع روش های درمانی فیزیوتراپی

در اصل دو نوع روش درمانی فیزیوتراپی در درمان کمردرد نقش دارد. در اینجا بطور خلاصه هر یک از اینها را توضیح دادیم:

1) فیزیوتراپی فعال (اکتیو)

فیزیوتراپی فعال بر روی تمرینات برای توان بخشی ستون فقرات متمرکز می شود. برای به دست آوردن نتایج موثر، یک برنامه تمرینی کمر باید شامل موارد زیر باشد:

*ورزش کششی برای کمر درد، کشش ساده همسترینگ

*تمرینات تقویتی برای کمردرد، شامل 20-15 دقیقه تمرینات ثباتی پویای کمر یا سایر تمرینات تجویز شده *تمرینات سبک هوازی ایروبیک

2) فیزیوتراپی غیرفعال (پسیو)

در مواردی که ورزش بیش از حد دردناک است یا غیر ممکن است، درمانگر ممکن است درمان های غیرفعال را در نظر بگیرد، از جمله:

پک گرما درمانی و سرما درمانی

تنس

یونتوفورز

اولتراسوند

لیزر پرتوان

فیزیوتراپی قبل و بعد از جراحی کمر

شواهد قابل توجهی وجود دارد که مزایای فیزیوتراپی و ورزش را قبل و بعد از جراحی کمر تأیید می کند. قدرت و ثباتی که فیزیوتراپی فراهم می کند می تواند به طور قابل توجهی زمان بهبودی بیمار را بعد از جراحی کوتاه کند. فیزیوتراپی و ورزش بخش مهمی از درمان بیشتر بیماران کمردرد (هم موارد غیر جراحی و هم جراحی) است. دلیل این امر این است که بیمارانی که کمردرد دارند در شرایط مطلوب جسمی احتمال بهبودیشان افزایش می یابد. تا زمانی که منع مصرفی برای فیزیوتراپی وجود نداشته باشد یا بیمار به عمل جراحی اورژانسی نیاز نداشته باشد، به بیشتر بیماران توصیه می شود قبل از جراحی کمر، فیزیوتراپی انجام دهند. برای بسیاری از بیماران مبتلا به کمردرد، معمولاً توصیه می شود ابتدا با پزشکی مشورت کنند که بتواند وضعیت بیمار را تشخیص دهد و موارد منع مصرف جدی برای انجام فیزیوتراپی، مانند شکستگی یا تومور و… را رد کند. جهت پیگیری و جلوگیری از بروز مشکلات، نظارت یک متخصص فیزیوتراپی برای بسیاری از بیماران بسیار مفید است. پس از اتمام مرحله اولیه درمان، آن دسته از بیمارانی که یک برنامه ورزشی منظم را در پی می گیرند، اغلب در مدیریت شرایط خود موفق ترند.

تمرینات خاص

یک سری تمرینات کششی، تمرین با وزنه و تمرینات متفرقه وجود دارد که به تسکین درد کمر کمک می کند. چگونه ورزش کمک می کند؟ ممکن است احساس کنید به استراحت نیاز دارید، اما حرکت برای کمرتان مفید است. ورزش برای کمردرد می تواند عضلات کمر، شکم و پا را تقویت کند. آنها به حمایت از ستون فقرات شما کمک می کنند، درد کمر را تسکین می دهند. همیشه قبل از انجام هر گونه ورزش برای کمردرد، از درمانگر خود سوال کنید. بسته به علت و شدت درد شما، برخی از تمرینات توصیه نمی شود و می تواند مضر باشد. برای مشاهده برخی از تمرینات مجاز و غیرمجاز بر روی اینجا کلیک کنید.

 

 

 

 


16 آذر, 1399

فیزیوتراپی نقش مهمی در توانبخشی و حفظ توانایی های عملکردی فرد مبتلا به MS دارد. از آنجا که بیماری ام اس افراد مختلف را بسیار متفاوت تحت تأثیر قرار می دهد، با پیشرفت معلولیت به مرور زمان، به فیزیوتراپییست با یک برنامه درمانی منحصر به فرد برای هر بیمار و تنظیم آن برنامه در طولانی مدت مورد نیاز است. علاوه بر این، از آنجا که بیماری ام اس جنبه های مختلف زندگی یک شخص را تحت تأثیر قرار می دهد و برای مدیریت موفقیت آمیز نیاز به رویکرد تیمی یکپارچه دارد، فیزیوتراپی باید با سایر اعضای تیم مراقبت از جمله سایر متخصصان توانبخشی و همچنین مراقبین فرد بیمار (خانواده و دوستان) کار کند.

چالش های ایجاد شده توسط MS

بیماری ام اس به دلیل پیچیده بودن بیماری و دامنه وسیع و ترکیبی از علائمی که ممکن است فرد را تحت تأثیر قرار دهد، چالشهای گوناگونی را ارائه می دهد. به عنوان مثال طبیعی است که فرد مبتلا به ام اس خستگی و ضعف ناشی از نقص جسمی یا عصبی را تجربه كند. با این حال، این علائم ممکن است با بالا رفتن دمای مرکزی بدن (به دلیل عفونت یا فشار بیش از حد)، عوارض جانبی داروهای مورد استفاده برای درمان درد یا اسپاسم، چاقی ناشی از عدم تحرک جسمی، مشکلات خواب (که با اختلال عملکرد مثانه، درد یا اسپاسم همراه است)، استرس، افسردگی و سایر اختلالات خلقی و شرایط پزشکی مانند کم خونی همراه باشد. طیف وسیعی از علائم عصبی ، از جمله مشکلات بینایی، اختلالات حسی و شناختی، اختلال عملکرد جنسی و مشکلات مثانه و روده ممکن است مداخلات فیزیوتراپی را دشوار کند.

نقش فیزیوتراپی

به دلیل عود، پیشرفت ناتوانی یا دوره بیماری، نقش فیزیوتراپی در ام اس تغییر می یابد زیرا نیازهای بیمار تغییر می کند. با این حال، اهداف فیزیوتراپی به همان صورت باقی خواهد ماند، تا به شما در دستیابی و حفظ عملکرد بدنی، ایمنی، کیفیت زندگی و استقلال کمک کند. برای دستیابی به این اهداف، فیزیوتراپیست شما از ابزاری استفاده می کند که شامل آموزش و دستورالعمل ها، پشتیبانی عاطفی و تجهیزات مناسب و فناوری های کمکی می باشد. مداخلات خاص که از آن ها استفاده می شود بستگی به علائم و دوره بیماری شما دارد، اما یک برنامه درمانی فیزیکی موفقیت آمیز برای فرد مبتلا به ام.اس به شرح زیر خواهد بود:

آموزش شما و مراقبان شما (خانواده / دوستان) در مورد علائم جسمی ام اس و آنچه می توانید برای کاهش این علائم انجام دهید

برای برطرف کردن علائم و به حداکثر رساندن سلامتی و عملکرد، یک برنامه ورزشی اختصاصی برایتان تهیه می شود

برای تقویت تحرک و کارآیی، وسایل و تجهیزات کمکی ​​برای خانه، محل کار و خودرو را تعبیه کنید

مداخلات فیزیوتراپی برای رفع اختلالات خاص برایتان طراحی می شود

اهداف و مداخلات فیزیوتراپی با توجه به دوره بیماری متفاوت است

زمان تشخیص   

ارزیابی اولیه عملکرد بدنی باید انجام شود.

آموزش در مورد بیماری و مدیریت آن، شامل تمرینات و فعالیتهای مناسب، چگونگی مقابله با خستگی، و رفع اختلالات ظریف در راه رفتن یا تعادل

پشتیبانی و تشویق

فاز تشدید بیماری

هدف بازگشت به عملکرد پایه است.

اغلب به دلیل ضعف، عوارض جانبی داروها و سایر عوامل، استراحت دو هفته ای قبل از درمان فیزیوتراپی توصیه می شود.

بیماری پیشرونده

به دلیل کاهش مداوم عملکرد، باید از فیزیوتراپی استفاده شود.

اهداف شامل پشتیبانی، تأمین منابع (فناوری کمک کننده) و به حداکثر رساندن سلامتی و عملکرد

بیماری پیشرفته

از آنجایی که فرد به راحتی نمی تواند سرپا بایستد، فیزیوتراپی بر کنترل تنه در حالت نشسته، انتقال، بهبود قدرت در اندام فوقانی، تنفس و نیازهای تکنیکی کمکی متمرکز خواهد شد.

ایستادن با وسایل کمکی در کاهش اسپاسم، بهبود عملکرد روده و مثانه، جلوگیری از پوکی (وزن اندازی بر استخوانها) و بهبود تنفس و بیان گفتار مفید هستند.

ارزیابی عملکرد توسط فیزیوتراپیست

*وضعیت پاسچر بدن، کنترل تنه، تعادل و انتقال

وضعیت پاسچر در حالت نشسته و ایستاده

تعادل ایستا و پویا

امکان انتقال به صورت مناسب از تختخواب، صندلی، ماشین و…

*جابجایی و تحرک

عواملی از جمله بینایی، حس، نقص در تعادل، اسپاسم، ضعف، سایش کفش در نظر گرفته می شود

عادی سازی الگوی راه رفتن (برای افراد سرپایی)

نیاز به وسایل کمکی برای راه رفتن ارزیابی می شود

 محدوده حرکت:  دامنه حرکتی  اندامها و تنه ارزیابی می شود

عملکرد حرکتی:  تمرکز بر قدرت اندامها (پاها و بازوها) و تنه و تأکید بر عملکرد فرد

 عملکرد عصبی:  بررسی مشکلات از جمله تن غیر طبیعی عضلات، کلونوس، لرزش، نقص حسی و       درد

 عملکرد تنفس: ارزیابی ظرفیت تنفسی

 تحرک چرخدار:  نیاز به ویلچر یا اسکوتر ارزیابی می شود

انواع تمرین برای ام اس

ایروبیک 

نه تنها ضربان قلب شما را بالا می برد بلکه روحیه شما را نیز بالا می برد. پیاده روی، دویدن و دوچرخه سواری و… خوب است. اگر ضعف پا و یا مشکلات دیگر در هنگام حرکت دارید، قایقرانی یا ایروبیک در آب را امتحان کنید.

تمرینات کششیدر کل تمرینات کششی برای هر کسی که مبتلا به ام اس باشد مفید هست، اما اگر سفتی و اسپاسم عضلانی دردناک دارند، بسیار مفید و موثر هستند. در کنار کشش های منظم، یوگا و تای چی روش های خوبی برای ایجاد استحکام و انعطاف پذیری هستند. آنها همچنین می توانند به شما در آرامش و مبارزه با استرس کمک کنند.تمرینات قدرتیاگر فیزیوتراپیست شما می گوید برایتان خوب است، از وزنه ها یا تمرینات مقاومتی برای افزایش قدرت عضلات استفاده کنید. هرچه قوی تر باشید، حرکت برایتان راحت تر خواهد بود.

 

ایروبیک در آب: تمرین قلبی

تمرینات ایروبیک در اب برای بیماران ام اس

 

کار کردن در استخر می تواند یک فعالیت بدنی عالی برای مبتلایان به ام اس باشد. شنا، پیاده روی در آب و ایروبیک در آب با طیف گسترده ای از علائم MS سازگار است، از خفیف تا شدید. در حدود 30 دقیقه فعالیت هوازی حداقل سه تا چهار بار در هفته انجام دهید. گرمای بیش از حد می تواند علائم MS را بدتر کند، بنابراین اطمینان حاصل کنید که آب موجود در استخر خیلی گرم نیست. انجمن ملی Multiple Sclerosis دمای آب بین 80 تا 84 درجه فارنهایت ( حدودا 27 تا 30 درجه سانتیگراد) را توصیه می کند.

 

Wall squat: تمرین قدرتی

تمرین اسکات در بیماران ام اس

تمرینات قدرتی باید بخشی از برنامه ورزشی شما باشد و این تمرین wall squat باعث تقویت عضلات پا می شود.

با پشت خود به دیوار تکیه دهید، حدوداً عرض یک کف پا از دیوار فاصله بگیرید.

به پشت تکیه دهید تا شانه ها، تنه و باسن شما صاف به دیوار باشد.

به آرامی رو به پایین روی دیوار بلغزید، زانوها را خم کرده و تنه فوقانی خود را در برابر دیوار صاف نگه دارید تا رانهای شما به موازات کف زمین (یا تقریبا موازی) باشد.

حدود پنج ثانیه این وضعیت را حفظ کنید و سپس با فشار پاهایتان به وضعیت شروع برگردید.

با حدود 5 تکرار شروع کنید تا اینکه با حرکت آشنا شوید و بدانید که تا چه حد می توانید اسلاید کنید. اگر زانوهایتان اذیت می شوند، خیلی تنه را به پایین نکشید.

وزنه های دست را می توان به این تمرین اضافه کرد. اما توصیه می کنم بدون داشتن وزنه شروع کنید تا اینکه به 10 تا 12 تکرار بااحساس راحتی برسید.

 

Planks: تقویت عضلات Core

حرکت پلانک برای ام اس

پلانک ها یک تمرین خوب برای تقویت ماهیچه های اصلی شما هستند( عضلات شکم و پشت).

روی زمین یا تشک ورزش دراز کشیده

خود را از روی آرنج و انگشتان پا بلند کنید و بدن خود را از تاج سر خود تا انگشتان پا صاف نگه دارید. آرنج باید مستقیماً زیر شانه های شما باشد.

لگن خود را خم کنید و عضلات شکم خود را منقبض کنید تا از چسبیدن قسمت عقب شما جلوگیری شود.

10 تا 15 ثانیه نگه دارید.

به حالت شروع برگردید و 10 تا 15 ثانیه استراحت کنید.

سه تا پنج بار تکرار کنید. با افزایش قدرت زمان نگه داشتن حرکت به 20 ثانیه افزایش پیدا کند.

 

Planks اصلاح شده و پیچ و تاب روسی: تقویت ایمن تر عضلات Core

حرکت پلانک برای بیماران ام اس

 

در تصویر بانویی که یک تخته اصلاح شده را انجام می دهد، مشاهده می کنید.

تمرینات پلانک سنتی برای بسیاری از افراد سخت است. پیشنهاد ما به شما این است که پلانک اصلاح شده را امتحان کنید.

روی زمین یا تشک ورزش دراز کشیده

خود را روی آرنج و زانوهای خود بلند کنید.

بدن خود را از تاج سر خود از طریق تنه تا زانو صاف نگه دارید.

این موقعیت را برای 10 تا 20 ثانیه نگه دارید.

سه تا پنج بار تکرار کنید.

 پیچ و تاب روسی یک تمرین نشسته است که باعث تقویت عضلات اصلی شما نیز می شود و به شما در حفظ وضعیت خوب بدن کمک می کند.

حرکت ورزشی برای بیماران ام اس

 

با راحتی در صندلی بدون زره یا روی یک نیمکت بنشینید. کمی عقب تکیه دهید و عضلات شکمی را درگیر کنید.

آرنج های خود را خم کرده و دستان خود را در مقابل بدن خود نگه دارید در همین حین دم انجام دهید.

هنگام بازدم، دستان خود را به روشی کنترل شده به لگن راست، سپس به سمت چپ خود منتقل کنید.

از هر طرف با پنج تکرار شروع کنید و به 10 و 12 مرتبه افزایش دهید.

 

The Bridge

حرکت ورزشی برای بیماران ام اس

 

این تمرین برای تهویه پاها، عضلات باسن، کمر و عضلات شکم بسیار مناسب است.

به پشت خود دراز بکشید، بازوها را در کنار خود قرار دهید.

پاهای خود را به سمت باسن خود بکشید و پاهای خود را روی زمین صاف نگه دارید.

عضلات معده را منقبض کنید و دکمه شکم خود را به سمت ستون فقرات خود بکشید.

در حین بازدم با سفت کردن عضلات باسن، باسن خود را بلند کنید. در انتهای حرکت بدن شما باید از زانو تا سینه یک خط مورب تشکیل دهد.

مختصری مکث کرده و بعد از بازگشت به موقعیت شروع، دم انجام دهید.

حداکثر 10 تا 12 تکرار کار کنید.

 

Wall push up: تقویت بالاتنه

حرکت ورزشی برای بیماران ام اس

 

Wall push up تمرین های بالاتنه هستند که به تقویت عضلات سه سر بازویی، عضلات پکتورال (سینه ای) و دلتوئید شما کمک می کنند. این تمرین را می توان در حالت ایستاده یا نشسته انجام داد.

تقریباً نیم متر از یک دیوار دورتر بایستید یا بنشینید، رو به روی دیوار قرار بگیرید و پاها در کنار هم باشند.

دستان خود را صاف بر روی دیوار قرار دهید. بازوهای شما باید صاف و کمی بیشتر از عرض شانه از هم جدا باشند.

به دیوار تکیه دهید و آرنج ها را به طرف خود خم کنید، تا زمانی که بینی شما تقریباً دیوار را لمس کند.

این موقعیت را نگه دارید و روی وضعیت خود تمرکز کنید. شما باید در عضلات پشت ساق پا (در صورت ایستادن) و در سینه فوقانی خود یک کشش جزئی احساس کنید. اگر در حالت ایستاده هستید بدنتان از سر تا پا در یک خط مستقیم قرار گیرد یا در صورت نشسته بودن، پشتتان صاف باشد.

به آرامی به موقعیت شروع خود بازگردید.

3 تا 5 بار تکرار کنید.

فیزیوتراپیستهای متخصص کیلینیک توانگر نوین، جهت ارزیابی و دریافت برنامه تخصصی درمانی برای ام اس آماده ارایه خدمت می باشند. جهت رزو وقت با شماره های 09365151086 و 09359438882 تماس بگیرید.


آخرین مقالات

کلینیک فیزیوتراپی توانگر نوین جایی است که می توانید تغییر را احساس کنید ما به شما کمک میکنیم تا احساس بهتری داشته باشید و خوب زندگی کنید. متخصصان کلینیک فیزیوتراپی توانگر نوین با ترکیب شوق و دانش برای بهبودی و بازگرداندن قدرت، تحرک و عملکرد شما تلاش کرده تا بازیابی سریعتر و نتایج ماندگار را برایتان به ارمغان آورند.

کلیه حقوق برای کلینیک توانگر نوین محفوظ می باشد